“Η πόλις” Φεβρουαρίου 28, 2007

Είπες “θα πάγω σ’ άλλη γη, θα πάγω σ’ άλλη θάλασσα.

Μια πόλις άλλη θα βρεθεί καλύτερη απ’ αυτή”.

… … …. … … … … … … … … … ….

Καινούριους τόπους δεν θα βρεις, δεν θα βρεις άλλες θάλασσες.

Η πόλις θα σε ακολουθεί…

Πάντα στην πόλι αυτή θα φθάνεις…

Κ.Π. Καβάφης

Ο Εαυτός σου θα σε ακολουθεί. Η πόλις είναι ο Εαυτός σου. Απ’ αυτόν δεν ξεφεύγεις με τίποτα. Πήγαινε στα πιο φωτεινά και πολύχρωμα μέρη κι αν μέσα σου κουβαλάς φαντάσματα, μαζί σου θα’ ρθουν. Η φυγή θα σε γλιτώσει από τους άλλους, από τον εαυτό σου ποτέ. Άλλαξε/διώξε/θάψε/σκότωσε τα φαντάσματα του εαυτού σου και θα βρεις την πόλι που αναζητάς. Γιατί οι πόλεις που αναζητούμε δεν είναι μακριά. Τις κουβαλάμε μέσα μας.

Για όλους όσους έχουν αυτό που το λένε τάση φυγής (συμπεριλαμβανομένης της γράφουσας).

“Σ’ αγαπώ” Φεβρουαρίου 27, 2007

Πόσες φορές έχετε ακούσει να σας απευθύνουν αυτή την υπέροχη λεξούλα; Πόσες φορές την έχετε πει εσείς;

Πόση ικανοποίηση, χαρά, πληρότητα, ασφάλεια, ανακούφιση…. νιώθουμε όταν κάποια στιγμή μας προφέρουν αυτή τη λέξη! Κι όμως εμείς δεν τη λέμε σχεδόν ποτέ ή έστω σπάνια ή στη καλύτερη περίπτωση όχι τόσο συχνά όσο θα’ πρεπε. Και το ζήτημα είναι ότι νιώθουμε, όχι ότι δεν νιώθουμε αυτό που σημαίνει το ρήμα. Γιατί, όμως, μας καταλαμβάνει τόση ανασφάλεια όταν η ροζουλή ή για άλλους κατακόκκινη αυτή λεξούλα πάει  να ξεπηδήσει από τα χείλη μας;

“Γιατί φοβάμαι ότι…”, ξέρω τι θα μου πεις. Φοβάσαι ότι θα εκτεθείς, ότι θα μείνεις γυμνός και ακάλυπτος, εκτεθειμένος πάνω σε μια σκηνή ενώ η αυλαία έχει ανοίξει απότομα κι εσύ δεν ξέρεις αν το κοινό θα σε γουχάρει ή θα σε χειροκροτήσει… Τα λέω καλά;

Φανταστείτε πόσες φορές θελήσατε να ξεστομίσετε αυτή τη λεξούλα και δεν το κάνατε. Σε μία πρώτη σκέψη νιώθετε ασφαλείς, αφού η αυλαία έμεινε κλειστή και ποτέ δεν διατρέξατε τον κίνδυνο της απόρριψης. Κι όμως ποτέ δεν μάθατε/έμαθα… μάθαμε αν τελικά θα εισπράτταμε την αποδοχή και την ανταπόδωση, την πολυπόθητη αποδοχή και ανταπόδωση. 

Κάπως έτσι τελικά χαλάει η συνταγή. Αγαπάμε και μας αγαπάνε, κανείς μας δεν είναι αναίσθητος. Απλώς, άλλος γνωρίζει καλύτερα την τέχνη του κρύπτεσθαι κι άλλος όχι και τόσο καλά. Και σίγουρα, σε όλους μας έχει συμβεί, κάποια στιγμή επιτέλους κι ύστερα από πολλή σκέψη και συλλογισμό και μετά φόβου θεού, πίστεως και… αγάπης, να ξεστομίσουμε το εν λόγω ρήμα και να μη λάβουμε την ανταπόκριση που θέλαμε. Ε, και; Δεν είναι δυνατόν τα συναισθήματα δύο ανθρώπων να τέμνονται πάντα, κάποτε θα είναι και παράλληλα. Πόση ανακούφιση, όμως, νιώθετε σήμερα που το πρόσωπο στο οποίο απευθυνθήκατε είναι πλέον γνώστης αυτού που νιώθατε; Πόσο βάρος θα κουβαλούσατε στη ψυχή σας αν ποτέ δεν του το είχατε εκμυστηρευτεί;;;

Το μυστικό είναι αυτό το χιλιοειπωμένο κλισέ “παίρνε χαρά από το να δίνεις κι όχι από το να παίρνεις”. Η ουσία της λέξης σ’αγαπώ είναι η χαρά να τη νιώθεις και να τη λες, όχι η απαίτηση για ανταπόδωση.

Δεν είναι και τόσο δύσκολο, αν το καλοσκεφτείτε… Θέμα συνήθειας είναι όλα!

Καλή αρχή. 

Τί θα θέλατε να ρωτήσετε αν είχατε μπροστά σας τον/την… Φεβρουαρίου 20, 2007

1. Jim Morrison
2. Κώστα Καραμανλή
3. Δημήτρη Κουφοντίνα
4. Βασίλισσα Ελισσάβετ
5. Karl Marx
6. Περικλή τον Ξανθίππου
7. Οσάμα Μπιν Λάντεν
8. Μόνικα Λεβίνσκι
9. Χριστόφορο Παπακαλιάτη
10. πρώην σας

Η Αλεπού φοβάται… Φεβρουαρίου 19, 2007

Φοβάμαι όλα αυτά που θα γίνουν για μένα χωρίς εμένα

Στα 16 μου πορωνόμουν με τους φίλους μου τραγουδώντας Παπακωσταντίνου και, κάνοντας την (εκ του ασφαλούς) “επανάστασή” μου, νόμιζα ότι μπαίνει στο πετσί μου ο κάθε στίχος του. Θυμάμαι που στις κοπάνες πηγαίναμε στο καφέ-στέκι μας κι αφού το είχαμε κάνει πια δικό μας, βάζαμε τραγούδια του και χτυπιόμασταν σαν τα παλαβά. Και νομίζαμε ότι στίχοι σαν τον παραπάνω μας εκφράζουν και δώστου χτύπημα και δώστου πόρωση.

…  …  …

Στα 26 μου, κι αφού μουσικά πέρασα από διάφορες φάσεις, αφού μετά μανίας τρις αρνήθηκα το ροκ, αφού πορώθηκα με Tiesto και Sasha… άρχισα και πάλι να επιστρέφω στα παλιά και γνώριμα εδάφη. Τώρα πλέον δεν ψάχνομαι, τώρα νιώθω ότι εδώ ανήκω αφού, έχοντας βγει πια στο “παζάρι” κι έχοντας φάει χαστούκια, χυλόπιτες, πόρτες κι όλα τα λοιπά φαγώσιμα, τώρα πραγματικά νιώθω στο πετσί μου το νόημα κάποιων στίχων που τότε τους άκουγα -και καλά- στα πλαίσια μιας εφηβικής επανάστασης. Και πραγματικά φοβάμαι όλα αυτά που γίνονται κάθε μέρα, κάθε ώρα που περνάει για μένα χωρίς εμένα. Για αποφάσεις που παίρνονται από τις “μεγάλες καρέκλες” για μένα χωρίς εμένα, για τριπάκια στα οποία με βάζουν χωρίς να το καταλάβω, για μόδες, για τάσεις, για ιδεολογίες, για τρόπους ζωής και σκέψης που μου λανσάρουν κι εγώ σαν το πρόβατο ακολουθώ. Και αναρωτιέμαι, τώρα που πρέπει να κάνω την εκ του μη ασφαλούς επανάστασή μου, γιατί δεν τη κάνω; Άραγε με πόσο φόβο έχει ποτίσει το μυαλό μας και δεχόμαστε τόσο αβίαστα όλα αυτά που γίνονται για μας χωρίς εμάς; 

Η Αλεπού μετράει ως το 5… Φεβρουαρίου 19, 2007

Κατόπιν αιτήσεως του tsopanis η Αλεπού αποφάσισε να μιλήσει για…

τις 5 μεγαλύτερες μ@λ@κίες της ζωής της.

1. Κάποτε τη δέχτηκαν με υποτροφία για master στο παν/μιο του Amsterdam και δεν πήγε γιατί ήταν καψούρα με κάποιον και αυτός τελικά την παράτησε.
2. Κάποτε τη γούσταρε καθηγητής – τεκνό από το παν/μιο όπου φοιτούσε και δεν τα έφτιαξε μαζί του.
3. Τα είχε για τέσσερα χρόνια με έναν ψυχοπαθή τελειωμένο και εξαιτίας του δεν έζησε φοιτητική ζωή.
4. Ξεκίνησε το κάπνισμα από τα 14 και…
5. Καπνίζει ακόμα.