7… Μαρτίου 14, 2007

Ευχαριστώ εκ βαθέων τον tsopanis που μου έκανε την υπέρτατη τιμή να με προσκαλέσει το μπλογκοπαίχνιδο και του επιφυλάσσομαι…

Επτά ταινίες, λοιπόν, ταινιάρες κατά την άποψή μου. Έχω και λέω…

1. American History X, με Edward Norton να αποδεικνύει περίτρανα ότι η νέα γενιά ηθοποιών δεν έχει και πολλά να ζηλέψει από τα μεγάλα αστέρια.
2. Η Τελευταία Έξοδος – Ρίτα Χεϊγουορθ, πολύ δυνατή και ελάχιστα γνωστή ταινία με Mat Dillon σε έναν από τους καλύτερους ρόλους του.
3. Awakenings με Robert de Niro και Robin Williams και να σου πέφτει το σαγόνι από τις ερμηνείες τους. 
4. People Ι Know με Αλ Πατσίνο να κόβεις φλέβα. Ο άνθρωπος είναι θεός, είναι τεράστιος και τα λόγια είναι περιττά…
5. Sleepers με τον εξίσου τεράστιο Ντε Νίρο.
6. Girl Interrupted με Winona Ryder και Angelina Jolie σε απίθανες ερμηνείες και από τις δύο.
7. Ε, και last but not least… η τριλογία όλων των εποχών, η ταινιάρα η ανεπανάληπτη όλων των εποχών με όλα τα μεγαθήρια του κινηματογράφου σε κορυφαία στιγμή, Ο Νονός.

Δίνω πάσα σε όποιον θέλει να συνεχίσει!

Η αιώνια λιακάδα ενός καθαρού μυαλού Μαρτίου 1, 2007

…ή αλλιώς To remember or not to remember?

Όποιος έχει δει την ταινία θα κατάλαβε τι εννοώ με την άνωθεν παράφραση. Όλοι έχουμε κάτι να ξεχάσουμε, κάτι που μας πονάει να θυμόμαστε. Φανταστείτε να υπήρχε ένα ινστιτούτο όπου πήγαινες και σου κάνανε ένα delete σε όλα όσα ήθελες να ξεχάσεις. Έσβηναν από το μυαλό σου ό,τι σε χαλάει και σου αφήνανε  μόνο ευχάριστες αναμνήσεις και στιγμιότυπα. Ξυπνάς από την “επέμβαση”, σου λένε ότι όλα πήγαν καλά, σηκώνεσαι περιχαρής και φεύγεις. 

Ωραία! Δεν έχεις τίποτα άσχημο πλέον να θυμάσαι, ούτε τον Κώστα που σε παράτησε για το τσουλάκι που του την έπεφτε από καιρό, ούτε τη δικιά σου που πήγε με τον κολλητό σου, ούτε εκείνη τη συνέντευξη για την τέλεια δουλειά που τα είχες πάει καλά και σ’ έφαγε το βύσμα, ούτε το μεγάλο έρωτα της ζωής σου που έχασες για πάντα, ούτε, ούτε, ούτε… Μόνο ευχάριστες στιγμές, αγαπημένους ανθρώπους, μόνο ό,τι σε φτιάχνει τελοσπάντων.

Σε μία πρώτη σκέψη αυτό ακούγεται καλό, πολύ καλό μάλλον. Ένα μυαλό καθαρό, απαλλαγμένο από οποιαδήποτε ασχήμια. Μόνο όμορφα πράγματα, μόνο λιακάδα, κάθε μέρα για το υπόλοιπο της ζωής σου θα έχει λιακάδα. Δεν θυμάσαι πια τί είναι πόνος, δεν έχεις λόγους να δακρύζεις, μόνο να γελάς, να χαίρεσαι, να γελάς, να χαίρεσαι… Ώσπου κάποια στιγμή, όπως όταν συνηθίζει ο οργανισμός σε ένα φάρμακο και δεν αντιδρά πια, ούτε γελάς ούτε χαίρεσαι, έχει ασθενήσει κάθε ερέθισμα που μπορεί να σου δώσει χαρά κι επέρχεται πια η απάθεια. Κι έτσι συνεχίζεις να “ζεις”…

Ή μήπως τελικά αξίζει να θυμάσαι με το όποιο κόστος; Οι αναμνήσεις μας, οι χαρές μας αλλά κυρίως οι λύπες μας είμαστε εμείς, έτσι δεν είναι; Ποιος πόνος είναι τόσο μεγάλος που να σε κάνει να σβήσεις ένα ή πολλά κομμάτια του εαυτού σου; Κι εντέλει, αν δεν θυμάσαι Ο,ΤΙ έζησες, τότε τί έζησες;

To remember…