Αυτούς τους ανθρώπους πάντα τους θαύμαζα και πάντα έτρεφα έναν σεβασμό. Ειδικά όταν ζεις σε νησί της παραμεθωρίου μια πιθαμή από τους δίπλα και κάθε τρεις και λίγο οι “κουμπάροι” μας (η κουμπαριά μας μάρανε) πετάνε πάνω από το κεφάλι σου. Πάντα ήθελα να πω ότι ένα ευχαριστώ στα παιδιά που έχουν πάνω τους αυτό το χρέος είναι πολύ λίγο. Τώρα από δω μέσα μου δίνεται η ευκαιρία να τους πω κι ένα μπράβο που αντέχουν μόνοι τους (γιατί στην ουσία μόνοι τους είναι) να σηκώνουν αυτό το βάρος. Και μάλλον δεν έχουν ανάγκη. Αετοί είναι και πετάνε!!!
Ωραίο βίδεο
Δυνατό.
Εμένα ρε γαμώτι με κόψανε απ’το ύψος όταν δίναμε για την Ικάρων
Βασικά τώρα που το σκέφτομαι καλύτερα που έγινε έτσι (θα ξεκινούσε κανας πόλεμος εκεί πάνω με τα Τουρκά)
Ναι, όντως. Και δεν θα άντεχα και τρίτη επιστράτευση! Δύο μετράω μέχρι στιγμής! Αλλά πού να χαμπαριάσετε εσείς εκεί πέρα… Εμείς εδώ τρώμε όλη την π_π_ !!!
alepoyditsa sorry για τον tsopani no2 απο το μαντρι για προχθες
νομιζα πως ηταν ο δικος μας ικαρος(που κοπηκε λογω υψους..χαχαχα)
οπως θα σου πει κ οικαρος υπηρετησα στο πεδιο βολης κρανεας ελασσονας γι αεροπορια κ ηταν απιστευτη φαση οταν εκαναν ασκησεις με πραγματικα πυρα…βεβαια κ τα μπαρμπεκιου που κα ναμε σαν σμηνιτες τελεια ηταν….
Γεια χαρα νταν κουμπάρε! Όλα καλά στα ελασσόνεια πεδία;;;