ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΘΑΝΟΥΜΕ ΠΟΤΕ ΚΟΥΦΑΛΑ ΝΕΚΡΟΘΑΥΤΗ! Μαΐου 14, 2007

Κάπου 55000 και κάτι κόσμος εν αναμονή της μέρας της Κρίσεως…

Ποιας κρίσεως; Με ποια κριτήρια κρίσεως; Ποιος κρίνει τα κριτήρια με τα οποία θα μας κρίνουν;

Απορίες που θα μείνουν απορίες πίσω από αυτό το αόρατο, εξωπραγματικό, υπερφυσικό ον που λέγεται ΑΣΕΠ. Σε δύο χρόνια πάλι άλλες 55000 θα έχουν τις ίδιες απορίες με μένα. Ποιοι βάζουν τα θέματα; Ποιοι τα διορθώνουν; Γιατί καλά να είναι τίποτα ντοκτοράδες με τετραγωνικά ολόκληρα στον τοίχο τα πτυχία, θα τους παραδεχτώ, θα το σεβαστώ και θα δεχτώ να με κρίνουν, αλλά λιγάκι περίεργο μου φαίνεται να υπάρχουν τόσοι πολλοί στο Ελλαδιστάν με τέτοια προσόντα που να επαρκούν για να διορθώσουν τόσα γραπτά….

Ας μη μιλήσω για τα θέματα και τον εμπαιγμό και την απαξίωση των πτυχίων και των γνώσεων και των προσόντων και… και… και… Διότι αν είναι να φτάνουμε στο σημείο με ένα χρόνο διάβασμα να χρειάζεται να απαντήσουμε στη τύχη, ε τότε καλά θα κάνω να πάω να παίξω κανά τζόκερ να κάνω και μια καλή μπάζα και να εξασφαλίσω και το γεράματο και να μην έχω και ανάγκη!

Όνειρα για μια αξιοπρεπή δουλειά, που θα σου επιτρέψει να κάνεις όνειρα και για τη ζωή, κρίνονται μέσα σε 8 ώρες. Χιλιάδες σελίδες οφείλεις να τις βάλεις στο κεφάλι σου και να τις ξαναβγάλεις μέσα σε 8 ώρες. Και καλά να σου ζητάνε πράγματα που τα δέχεται η λογική. Γιατί στον τελευταίο διαγωνισμό εγώ ένα συμπέρασμα έβγαλα: εκεί που τελειώνει η λογική ξεκινάει ο ΑΣΕΠ. Με ειδικότητες να παίζουν με ποσοστά επιτυχίας 1:20 και 1 στους σαρανταφεύγα, για ποια λογική μιλάμε;;;

Κουράγιο αδέλφια! Θα το πιούμε κι αυτό το ποτήρι και θα συνεχίσουμε. Όποιο και να’ναι το αποτέλεσμα αντιμετωπίστε το με περηφάνεια και αξιοπρέπεια. Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι σου λέει και καταδικασμένοι σε απανωτές απογοητεύσεις οι λιγότερο φτωχοί. Κάπου 50000 θα πρέπει να μαζέψουν τα κομμάτια τους την επομένη των αποτελεσμάτων και να ξανασταθούν με δύναμη στα πόδια τους. Ας το κάνουμε. Εκπαιδευτικοί είμαστε, ας δώσουμε το παράδειγμα στα παιδιά μας. 

Και ξανά μανά μπλογκοπαίχνιδο! Μαΐου 11, 2007

Τσοπανάκο μου να’σαι καλά που έγινες αφορμή να γράψω κάτι γιατί το blogάκι μου έχει πιάσει νυχτερίδες κι αράχνες γλυκέ μου…

Το λοιπόν, θα απαριθμήσω κάποια κομμάτια που όταν τα ακούω μου σηκώνεται το πετσί ας πουμε, που βροντιέμαι, που βουρκώνω… που μου αρέσουν πολύ τελοσπάντων!

Έχω και λέω:

1. Metallica, Unforgiven

2. Metallica, Nothing Else Matters

3. Guns n’ Roses, Don’t Cry

4. Queen, The Show Must Go On

5. Animals, The House of the Rising Sun

6. The Doors, The End

7. Nirvana, όλα τα unplugged

8. Deep purple, Child in Time

9. Mike Oldfield, Shadow on the Wall

10. Scorpions, Yellow Raven

Ελληνικό ρεπερτόριο:

Β. Παπακωσταντίνου

1. Κουρσάρος
2. Γουίλλυ
3. Μπαλάντα για το Γιάννη Κ.
4. Φοβάμαι
5. Tο Μαχαίρι
6. Χάρις Αλεξίου, Ερωτικό
7. Μητροπάνος – Λάκης με τα ψηλά ρεβέρ, Για να σ’εκδικηθώ
8. Υπόγεια Ρεύματα, Μ’ αρέσει να μη λέω πολλά
9. Τάκης Μπίνης, Το Δίχτυ
10. Γλυκερία, Ό,τι αγαπώ είναι δικό σου

ΑΥΤΑ! ουφ… τί να πρωτοθυμηθώ;;; πάσα στη φιλενάδα pipistrello και στο Νεόφυτο!

7… Μαρτίου 14, 2007

Ευχαριστώ εκ βαθέων τον tsopanis που μου έκανε την υπέρτατη τιμή να με προσκαλέσει το μπλογκοπαίχνιδο και του επιφυλάσσομαι…

Επτά ταινίες, λοιπόν, ταινιάρες κατά την άποψή μου. Έχω και λέω…

1. American History X, με Edward Norton να αποδεικνύει περίτρανα ότι η νέα γενιά ηθοποιών δεν έχει και πολλά να ζηλέψει από τα μεγάλα αστέρια.
2. Η Τελευταία Έξοδος – Ρίτα Χεϊγουορθ, πολύ δυνατή και ελάχιστα γνωστή ταινία με Mat Dillon σε έναν από τους καλύτερους ρόλους του.
3. Awakenings με Robert de Niro και Robin Williams και να σου πέφτει το σαγόνι από τις ερμηνείες τους. 
4. People Ι Know με Αλ Πατσίνο να κόβεις φλέβα. Ο άνθρωπος είναι θεός, είναι τεράστιος και τα λόγια είναι περιττά…
5. Sleepers με τον εξίσου τεράστιο Ντε Νίρο.
6. Girl Interrupted με Winona Ryder και Angelina Jolie σε απίθανες ερμηνείες και από τις δύο.
7. Ε, και last but not least… η τριλογία όλων των εποχών, η ταινιάρα η ανεπανάληπτη όλων των εποχών με όλα τα μεγαθήρια του κινηματογράφου σε κορυφαία στιγμή, Ο Νονός.

Δίνω πάσα σε όποιον θέλει να συνεχίσει!

Η αιώνια λιακάδα ενός καθαρού μυαλού Μαρτίου 1, 2007

…ή αλλιώς To remember or not to remember?

Όποιος έχει δει την ταινία θα κατάλαβε τι εννοώ με την άνωθεν παράφραση. Όλοι έχουμε κάτι να ξεχάσουμε, κάτι που μας πονάει να θυμόμαστε. Φανταστείτε να υπήρχε ένα ινστιτούτο όπου πήγαινες και σου κάνανε ένα delete σε όλα όσα ήθελες να ξεχάσεις. Έσβηναν από το μυαλό σου ό,τι σε χαλάει και σου αφήνανε  μόνο ευχάριστες αναμνήσεις και στιγμιότυπα. Ξυπνάς από την “επέμβαση”, σου λένε ότι όλα πήγαν καλά, σηκώνεσαι περιχαρής και φεύγεις. 

Ωραία! Δεν έχεις τίποτα άσχημο πλέον να θυμάσαι, ούτε τον Κώστα που σε παράτησε για το τσουλάκι που του την έπεφτε από καιρό, ούτε τη δικιά σου που πήγε με τον κολλητό σου, ούτε εκείνη τη συνέντευξη για την τέλεια δουλειά που τα είχες πάει καλά και σ’ έφαγε το βύσμα, ούτε το μεγάλο έρωτα της ζωής σου που έχασες για πάντα, ούτε, ούτε, ούτε… Μόνο ευχάριστες στιγμές, αγαπημένους ανθρώπους, μόνο ό,τι σε φτιάχνει τελοσπάντων.

Σε μία πρώτη σκέψη αυτό ακούγεται καλό, πολύ καλό μάλλον. Ένα μυαλό καθαρό, απαλλαγμένο από οποιαδήποτε ασχήμια. Μόνο όμορφα πράγματα, μόνο λιακάδα, κάθε μέρα για το υπόλοιπο της ζωής σου θα έχει λιακάδα. Δεν θυμάσαι πια τί είναι πόνος, δεν έχεις λόγους να δακρύζεις, μόνο να γελάς, να χαίρεσαι, να γελάς, να χαίρεσαι… Ώσπου κάποια στιγμή, όπως όταν συνηθίζει ο οργανισμός σε ένα φάρμακο και δεν αντιδρά πια, ούτε γελάς ούτε χαίρεσαι, έχει ασθενήσει κάθε ερέθισμα που μπορεί να σου δώσει χαρά κι επέρχεται πια η απάθεια. Κι έτσι συνεχίζεις να “ζεις”…

Ή μήπως τελικά αξίζει να θυμάσαι με το όποιο κόστος; Οι αναμνήσεις μας, οι χαρές μας αλλά κυρίως οι λύπες μας είμαστε εμείς, έτσι δεν είναι; Ποιος πόνος είναι τόσο μεγάλος που να σε κάνει να σβήσεις ένα ή πολλά κομμάτια του εαυτού σου; Κι εντέλει, αν δεν θυμάσαι Ο,ΤΙ έζησες, τότε τί έζησες;

To remember…

“Η πόλις” Φεβρουαρίου 28, 2007

Είπες “θα πάγω σ’ άλλη γη, θα πάγω σ’ άλλη θάλασσα.

Μια πόλις άλλη θα βρεθεί καλύτερη απ’ αυτή”.

… … …. … … … … … … … … … ….

Καινούριους τόπους δεν θα βρεις, δεν θα βρεις άλλες θάλασσες.

Η πόλις θα σε ακολουθεί…

Πάντα στην πόλι αυτή θα φθάνεις…

Κ.Π. Καβάφης

Ο Εαυτός σου θα σε ακολουθεί. Η πόλις είναι ο Εαυτός σου. Απ’ αυτόν δεν ξεφεύγεις με τίποτα. Πήγαινε στα πιο φωτεινά και πολύχρωμα μέρη κι αν μέσα σου κουβαλάς φαντάσματα, μαζί σου θα’ ρθουν. Η φυγή θα σε γλιτώσει από τους άλλους, από τον εαυτό σου ποτέ. Άλλαξε/διώξε/θάψε/σκότωσε τα φαντάσματα του εαυτού σου και θα βρεις την πόλι που αναζητάς. Γιατί οι πόλεις που αναζητούμε δεν είναι μακριά. Τις κουβαλάμε μέσα μας.

Για όλους όσους έχουν αυτό που το λένε τάση φυγής (συμπεριλαμβανομένης της γράφουσας).