Αυτούς τους ανθρώπους πάντα τους θαύμαζα και πάντα έτρεφα έναν σεβασμό. Ειδικά όταν ζεις σε νησί της παραμεθωρίου μια πιθαμή από τους δίπλα και κάθε τρεις και λίγο οι «κουμπάροι» μας (η κουμπαριά μας μάρανε) πετάνε πάνω από το κεφάλι σου. Πάντα ήθελα να πω ότι ένα ευχαριστώ στα παιδιά που έχουν πάνω τους αυτό το χρέος είναι πολύ λίγο. Τώρα από δω μέσα μου δίνεται η ευκαιρία να τους πω κι ένα μπράβο που αντέχουν μόνοι τους (γιατί στην ουσία μόνοι τους είναι) να σηκώνουν αυτό το βάρος. Και μάλλον δεν έχουν ανάγκη. Αετοί είναι και πετάνε!!!
Does anybody know what we are looking for? 18 Μαΐου, 2007
Νομίζω ότι έχουμε μπει σε ένα τριπάκι να ζούμε από τη μία μέρα στην άλλη και να βιώνουμε καταστάσεις που λίγες πραγματικά από αυτές είναι ό,τι πραγματικά θα θέλαμε να κάνουμε. Απορροφημένοι από ένα κωλοσύστημα παραγωγής ρομπότ, έχουμε ξεχάσει τί πραγματικά έχουμε ανάγκη, τι θέλουμε να κάνουμε, τί μας ευχαριστεί…. Και γαμώτοκερατό μου, νομίζω ότι ποτέ δεν είχαμε το χρόνο και την ευκαιρία να ψάξουμε μέσα μας και να μάθουμε για τί πράγμα τελικά είμαστε φτιαγμένοι και κατά πόσο αυτό που κάνουμε στη ζωή μας είμαστε πραγματικά εμείς.
Όποιος είναι σίγουρος ότι ξέρει τί θέλει από τη ζωή του ας απαντήσει στα παρακάτω θέτοντάς τα με σειρά προτεραιότητας. Ας είναι και τα «θέλω» του για την τρέχουσα φάση της ζωής του.
Και μετά ας βγάλουμε κάποια συμπεράσματα.
1. Καριέρα/Καταξίωση/Δόξα
2. Οικογένεια/Ηρεμία
3. Χρήμα
4. Έρωτας/ Σχέση/Καψούρα
ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΘΑΝΟΥΜΕ ΠΟΤΕ ΚΟΥΦΑΛΑ ΝΕΚΡΟΘΑΥΤΗ! 14 Μαΐου, 2007
Κάπου 55000 και κάτι κόσμος εν αναμονή της μέρας της Κρίσεως…
Ποιας κρίσεως; Με ποια κριτήρια κρίσεως; Ποιος κρίνει τα κριτήρια με τα οποία θα μας κρίνουν;
Απορίες που θα μείνουν απορίες πίσω από αυτό το αόρατο, εξωπραγματικό, υπερφυσικό ον που λέγεται ΑΣΕΠ. Σε δύο χρόνια πάλι άλλες 55000 θα έχουν τις ίδιες απορίες με μένα. Ποιοι βάζουν τα θέματα; Ποιοι τα διορθώνουν; Γιατί καλά να είναι τίποτα ντοκτοράδες με τετραγωνικά ολόκληρα στον τοίχο τα πτυχία, θα τους παραδεχτώ, θα το σεβαστώ και θα δεχτώ να με κρίνουν, αλλά λιγάκι περίεργο μου φαίνεται να υπάρχουν τόσοι πολλοί στο Ελλαδιστάν με τέτοια προσόντα που να επαρκούν για να διορθώσουν τόσα γραπτά….
Ας μη μιλήσω για τα θέματα και τον εμπαιγμό και την απαξίωση των πτυχίων και των γνώσεων και των προσόντων και… και… και… Διότι αν είναι να φτάνουμε στο σημείο με ένα χρόνο διάβασμα να χρειάζεται να απαντήσουμε στη τύχη, ε τότε καλά θα κάνω να πάω να παίξω κανά τζόκερ να κάνω και μια καλή μπάζα και να εξασφαλίσω και το γεράματο και να μην έχω και ανάγκη!
Όνειρα για μια αξιοπρεπή δουλειά, που θα σου επιτρέψει να κάνεις όνειρα και για τη ζωή, κρίνονται μέσα σε 8 ώρες. Χιλιάδες σελίδες οφείλεις να τις βάλεις στο κεφάλι σου και να τις ξαναβγάλεις μέσα σε 8 ώρες. Και καλά να σου ζητάνε πράγματα που τα δέχεται η λογική. Γιατί στον τελευταίο διαγωνισμό εγώ ένα συμπέρασμα έβγαλα: εκεί που τελειώνει η λογική ξεκινάει ο ΑΣΕΠ. Με ειδικότητες να παίζουν με ποσοστά επιτυχίας 1:20 και 1 στους σαρανταφεύγα, για ποια λογική μιλάμε;;;
Κουράγιο αδέλφια! Θα το πιούμε κι αυτό το ποτήρι και θα συνεχίσουμε. Όποιο και να’ναι το αποτέλεσμα αντιμετωπίστε το με περηφάνεια και αξιοπρέπεια. Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι σου λέει και καταδικασμένοι σε απανωτές απογοητεύσεις οι λιγότερο φτωχοί. Κάπου 50000 θα πρέπει να μαζέψουν τα κομμάτια τους την επομένη των αποτελεσμάτων και να ξανασταθούν με δύναμη στα πόδια τους. Ας το κάνουμε. Εκπαιδευτικοί είμαστε, ας δώσουμε το παράδειγμα στα παιδιά μας.
Η αλεπου στο παζαρι... 